Marathon en Liefje
kind en scheiding

Gwen blogt

Eerst even ademhalen

Nadat we uit elkaar waren gegaan lukte het mij en mijn ex, die ik nu maar even Jaap zal noemen, maar niet om een beetje normaal tegen elkaar te doen. Om niets, escaleerde de meest simpele mededelingen, zoals het telefonisch doorgeven van een luizenprotocol op de school van onze dochter.

ik: “Hé, … met mij”

hij: ………….(stilte)

ik: Hallo….. Jaap?

hij: Ja.

ik: Waarom zeg je niks?

hij: Moet dat dan? Jij belt toch.

ik: …(zucht) okay.

Alles goed?

hij Ja

ik: Is het niet te laat?

hij: Hoezo?

ik Niks. … ligt Luna al in bed?

hij: Bel je daarom?

ik: Nee, natuurlijk niet

hij: Waarom vraag je het dan?

ik: Niks. Ik wou gewoon weten hoe het met haar is.

hij: Als er iets is, dan hoor je dat wel, ja. Snap je dat?!

ik: Jezus, doe niet zo moeilijk, man. Het was maar een vraag.

hij: Wat wil je?

ik: Godsamme, doe eens een keer een beetje normaal, man.

hij: ..Weet je, bel me maar als je minder hysterisch bent, ik heb hier nu geen zin in.

ik: Nou ja, zeg!! Ik ben helemaal niet hysterisch, je moet jezelf eens horen.

hij: Dag Gwen.

ik: Hé joh, doe even niet.

hij; Wat wil je nou? Waarom bel je steeds?

ik: Ik bel helemaal niet ‘steeds’, gek. Wat denk jij nou wel niet! Tsss…

ik heb echt wel wat beters te doen dan jou te bellen!

hij: Dat was het? Dag Gwen.

(jaap verbreken de verbinding)

ik: ….Jaap!…Jaap!! Godverdomme! Klootzak!!!

Uiteindelijk spraken we af dat we alleen de hoogst noodzakelijke contact momenten zouden hebben. De omgangsregeling lieten we vanaf de na-schoolse opvang lopen, zodat we geen gehannes bij de voordeur meer konden hebben. Een ideaal scenario voor de vrede zou je zeggen.

Klopt, alleen de frustratie bleef en ook de nodige telefoongesprekken. Want hoe vaak er wel niet iets vergeten was of nog doorgegeven moest worden, een partijtje, een clubje, gympak, luizen, huiswerk, knutselwerkje, schoolopdracht, inenting, regenpak en ga zo maar door. Binnen tien seconden escaleerde de boel dan weer. Je zou zeggen, dan neem je toch gewoon je telefoon niet op, maar dat ging dus niet. Stel dat er echt iets zou zijn? Bovendien was mijn celgeheugen sterker dan de ratio! Ik moest gewoon altijd opnemen, als een verslaafde.

Uiteindelijk vond ik een oplossing voor mijn gedrag. Ik veranderde zijn naam in mijn telefoon.

“Jaap” werd “Eerst even ademhalen”. En ‘Eerst even ademhalen’- liet mij de keuze om te bepalen of dit wel of geen goed moment was om de telefoon op te nemen.

‘Eerst even ademhalen”- heeft me een hoop frustratie bespaart, en onze dochter heel wat lelijke telefoon gesprekken tussen haar ouders. Want hoe klein ze ook zijn, ze horen alles.

“Eerst even ademhalen” ik kan het je van harte aanbevelen.

Laat het me weten als je deze ook gaat gebruiken, en hoe het je bevalt. Ik ben benieuwd.

Gwendolyne Eckhaus